…یک حکمت از حکمتهای بیشمار روزه ماه مبارک رمضان که نظر به تربیت نفس دارد
نکته چهارم
یک حکمت از حکمتهای بیشمار روزه ماه مبارک رمضان که نظر به تربیت نفس دارد، به شرح زیر است
نفس میخواهد، آزاد و رها باشد، و اینگونه تلقی میکند، و حتی در فطرتش آرزوی ربوبیتی موهوم[1] و رفتاری مطابق میل و دلخواه خود را دارد، و نمیخواهد بداند، با نعمتهای بیشماری پرورش یافته است، به ویژه اگر در دنیا صاحب ثروت و اقتداری باشد، و گمراهی نیز او را یاری کند، چون حیوان، غاصبانه و به سان دزد نعمتهای الهی را میبلعد، پس نفسِ همهی انسانها در ماه مبارک رمضان، از فقیر گرفته تا ثروتمند خواهند فهمید: «مالک نیستند، و مملوکاند، آزاد نیستند، و عبدند، اگر امر و دستوری نباشد، توانا به انجام راحتترین و عادیترین چیزها نیز نمیباشند، و با مشاهده ناتوانایی در قدرت خود حتی خوردن آب حس ربوبیت موهوم در آنها خواهد شکست، و دست نیاز به سوی عبودیت دراز خواهند کرد، و به شکرگذاری که وظیفهی حقیقی آنهاست، خواهند پرداخت.»
سعید نورسی
[1]– تصور خدا بودن، فرد در وهم خود، خود را خدا میداند. (مترجم)